من از آن روز که دربند توام آزادم

زلف بر باد مده تا ندهی بر بادم		ناز بنیاد مکن تا نکنی بنیادم
می مخور با همه کس تا نخورم خون جگر		سر مکش تا نکشد سر به فلک فریادم
زلف را حلقه مکن تا نکنی دربندم		طره را تاب مده تا ندهی بر بادم
یار بیگانه مشو تا نبری از خویشم		غم اغیار مخور تا نکنی ناشادم
رخ برافروز که فارغ کنی از برگ گلم		قد برافراز که از سرو کنی آزادم
شمع هر جمع مشو ور نه بسوزی ما را		یاد هر قوم مکن تا نروی از یادم
شهره شهر مشو تا ننهم سر در کوه		شور شیرین منما تا نکنی فرهادم
رحم کن بر من مسکین و به فریادم رس		تا به خاک در آصف نرسد فریادم
حافظ از جور تو حاشا که بگرداند روی		من از آن روز که دربند توام آزادم

"حافظ شیرازی"

*** *** ***

من از آن روز که دربند توام آزادم		پادشاهم که به دست تو اسیر افتادم
همه غم‌های جهان هیچ اثر می‌نکند		در من از بس که به دیدار عزیزت شادم
خرم آن روز که جان می‌رود اندر طلبت		تا بیایند عزیزان به مبارک بادم
من که در هیچ مقامی نزدم خیمه انس		پیش تو رخت بیفکندم و دل بنهادم
دانی از دولت وصلت چه طلب دارم هیچ		یاد تو مصلحت خویش ببرد از یادم
به وفای تو کز آن روز که دلبند منی		دل نبستم به وفای کس و در نگشادم
تا خیال قد و بالای تو در فکر منست		گر خلایق همه سروند چو سرو آزادم
به سخن راست نیاید که چه شیرین سخنی		وین عجبتر که تو شیرینی و من فرهادم
دستگاهی نه که در پای تو ریزم چون خاک		حاصل آنست که چون طبل تهی پربادم
می‌نماید که جفای فلک از دامن من		دست کوته نکند تا نکند بنیادم
ظاهر آنست که با سابقه حکم ازل		جهد سودی نکند تن به قضا دردادم
ور تحمل نکنم جور زمان را چه کنم		داوری نیست که از وی بستاند دادم
دلم از صحبت شیراز به کلی بگرفت		وقت آنست که پرسی خبر از بغدادم
هیچ شک نیست که فریاد من آن جا برسد		عجب ار صاحب دیوان نرسد فریادم
سعدیا حب وطن گر چه حدیثیست صحیح		نتوان مرد به سختی که من این جا زادم

"سعدی شیرازی"